In het atelier van Sara zwijgen de machines geen seconde. Sara borduurt de Trefpunt-topjes voor de Gentse Feesten van 2025, die zich wat verderop afspelen. Daardoor schiet er niet veel tijd over om de Tour de France van dichtbij te volgen. Gelukkig kan in de achtergrond de uitzending toch soms opgezet worden en hoort ze wat er gebeurt, tussen het ritme van de naalden door.
“Wielrennen is een volksfeest”, zegt ze, en ik bedenk me dat de Gentenaren deze week van twee walletjes kunnen eten.
In het dorp waar ik ben opgegroeid, Gooik, is het dezer dagen grote heisa: één van zijn bekendste inwoners is Remco Evenepoel. Een aantal maanden geleden ben ik hem zelfs tegengekomen tijdens een fietstocht. Mijn vriend reed voor mij en riep heel luid: “Kijk, Remco!”, want door zijn gouden helm viel hij meteen op. Hij was alleen aan het fietsen, het zag er een rustig zondags ritje uit.
Hij is niet mijn enige favoriet dit jaar, maar ik heb veel respect voor Remco. Zijn moeder is kapster in Schepdaal, vlakbij Gooik, en zijn hele familie blijft down to earth, ook al rijdt hun zoon aan de top. Remco heeft zogezegd veel streken, maar als je goud wint, dan mag je wel streken hebben. Ooit zal hij een keer de Tour winnen. Hij is 25 jaar, daar hebben we lang nog niet alles van gezien.
Pippa wordt niet vergeten en reist mee. Als ik zelf sport, draag ik nu ook vaak een truitje met Pippa op. Dat geeft me kracht.
Vroeger keek ik graag naar de Tour voor de mooie plekjes. Ik leerde Frankrijk tijdens de Ronde beter kennen. Die landschappen passeerden, José vertelde iets over één of ander kasteel, en dat sprak tot de verbeelding.
Ondertussen kijk ik meer voor het spel. Door zelf te beginnen fietsen, besef ik hoe complex het in elkaar zit. Ik praat er met vrienden over en wanneer ik iets niet snap, zoek ik er meer over op. ’s Avonds kijk ik graag naar Vive le Vélo, omwille van de mix van sport en vakantiebeelden.
Dit jaar is Vive le Velo nog specialer om naar te kijken. Op de tourbus hangt een sticker van Pippa. Pippa is kindje van mijn zus. Twee jaar geleden is ze gestorven, toen ze tweeënhalf jaar oud was.
Deze Tour de France deed Vive le Vélo een oproep om stickers in te sturen met de naam op van een overleden kindje, die ze dan konden plakken op hun tourcaravan. Zo reizen al die kinderen ook mee in de Tour.
Voor mijn zus is dat super waardevol. Het is ondertussen al twee jaar geleden dat Pippa overleed en er wordt minder en minder over gepraat. Dat is het leven. Maar voor haar is het net leuk als mensen nog eens naar anekdotes vragen. Daarom betekent het ook zoveel dat haar sticker op de bus hangt. Pippa wordt niet vergeten en reist mee. Als ik zelf sport, draag ik nu ook vaak een truitje met Pippa op. Dat geeft me kracht.
Het uitvallen van Remco vind ik als fan natuurlijk jammer. Maar we hebben het hier in Gent ook gezien bij onze burgemeester: iedereen kan het zowel mentaal als fysiek eens lastig hebben. Elke dag zien we hoe in bedrijven mensen uitvallen, maar zodra het een bekend persoon overkomt wordt het meteen een groot spektakel met veel commentaar. Ik heb daar weinig over te zeggen, alleen dat ik hoop dat hij zijn tijd neemt en sterker terugkomt. Ik blijf dus nog supporteren voor Remco, maar nu dan voor een goed herstel.
Ook voor Philipsen was het erg jammer dat hij moest opgeven, hij was zo goed op weg om de groene trui te winnen. Maar ja, dat is de koers: vallen en terug naar boven spartelen.