Florian is elf en de wereld ligt aan zijn voeten. Na de zomer start hij in het eerste middelbaar, maar daar lijkt hij nu helemaal niet bij stil te staan. Er is sinds dit jaar een zwembad in de tuin. En er is de Tour de France. Met zachte stem maar een snijdende directheid spreekt hij over wielrennen vanop zijn bed dat bezaaid ligt met knuffels: “Mijn papa probeert ze weg te doen, maar ik snap niet wat het probleem is.”
“De Tour is de leukste periode van het jaar, want dan is er elke dag koers te zien. Toen de Dauphiné voorbij was, leek het begin van de Tour nog zo ver weg. Die periode is gelukkig snel voorbij gegaan.
Nu het zover is, volg ik het goed op. Bijna elke dag zit ik op Sporza. Wielrennen, voetbal, formule 1, ik volg het allemaal. Misschien zou ik wel sportcommentator willen zijn. Ik kan thuis oefenen door de klank af te zetten bij een voetbalmatch. Bij de koers zal ik het ook eens proberen, maar dan enkel bij de laatste 20 kilometer. Het moet lastig zijn om het tweehonderd kilometer vol te houden. Dat is wel zeer lang.”
Zonder sport was het leven minder entertainend, dat zou ik echt niet willen.
“Ik vind het leuker om samen met iemand te kijken naar de Tour dan alleen. Dan babbel ik wat over de koers met hen. Wanneer ik bij mijn opa ben, kijken we meestal de laatste zeventig kilometer. Soms voetballen we tussendoor. Op andere dagen kijk ik met mijn zus. Zij wil dat Pogačar wint. Ze heeft altijd een voorkeur voor bepaalde sporters, ook in het voetbal. Ik weet niet waarom.
Ik denk dat Pogačar zal winnen, maar ik supporter voor Vingegaard. Pogačar mag van mij ook winnen, maar ik wil gewoon dat het spannend blijft. Het is leuker als er iemand de laatste tien kilometer wegrijdt en niet al zeventig kilometer voor het einde van de rit.”
“De groene trui zal volgens mij naar Philipsen gaan, vorig jaar had hij hem bijna te pakken. Ik ben blij dat Girmae uiteindelijk toch won, want zijn ouders hadden het huis al groen geverfd nog voor het beslist was.
Wat ik het liefste wil is dat de top 2 op nul seconden van elkaar eindigt voor de allerlaatste rit. Dan moet er de laatste dag nog een aanval zijn. Ik weet niet of dat ooit al gebeurd is. Bij de vrouwen was het verschil al wel eens vier seconden.”
Florian gaat naar zijn kleerkast en rommelt tussen zijn sportkledij, die het grootste deel van zijn kast vult. Hij plukt er twee wielertruitjes uit. Ooit tekende hij zelf een collectie wielertruitjes uit. Daardoor weet hij het design te waarderen van een truitje dat een uitzonderlijke tekening heeft en dat ons doet fantaseren over wie het gemaakt kan hebben.
“Gaat de Tour dit jaar naar een ander land? Nee? Dat vind ik het beste. De ronde van Italië bijvoorbeeld begon in Albanië. Dat klopt niet, want dan is het de ronde van Italië én Albanië. Italië is toch groot genoeg om het enkel daar te doen.”
“Een klasgenoot van mij ging naar de opening van de Baloise Belgium Tour en heeft daar een selfie kunnen maken met Jasper Philipsen. Behalve ik kijkt niemand van mijn school echt naar de koers. Daarom had hij het tegen mij verteld en ik vond het wel cool.
Ik zou een selfie willen met Pogačar, want hij is de beste van de wereld. Maar het allerliefste wil ik een foto met Eddy Merckx. Dat is realistisch maar dan moet ik wel snel zijn, want hij is al oud.”
“Zonder sport was het leven minder entertainend, dat zou ik echt niet willen. Maar ik vind dat ze teveel geld verdienen. Iemand die in een winkel werkt, is evenveel waard als een sporter, of misschien zelfs meer.
Dat is natuurlijk niet zo voor iedere sporter. Ook vrouwen krijgen minder betaald. Dat is niet goed, eigenlijk.”
We gaan naar buiten voor de foto’s. Florian stelt zich geen vragen over waarom hij een paar keer in de regen voorbij moet lopen. Wat verderop zie ik het zwembad staan.
“Elke keer ik naar de Tour keek en een zwembad zag vanuit de lucht, wou ik daar zijn. In de achtertuinen zie je veel zwembaden, en ik wou in elk daarvan. Nu heb ik dat niet meer, want deze zomer hebben we zelf een zwembad. Ik moet er niet voor rijden, het is gratis, en het is leuk.”